Seo tools

www.szukamywas.pl - Forum dyskusyjne: Robert Wójtowicz (Data zaginięcia: 1995/01/20)
Styczeń 29 2022 01:31:01
Nawigacja
· Start
· Forum
· Regulamin
· Plakaty do pobrania
· Pinterest
· Kanał Youtube
Aktualnie online
· Gości online: 1

· Użytkowników online: 0

· Łącznie użytkowników: 138
· Najnowszy użytkownik: aga__0145
Zobacz temat
 Drukuj temat
Robert Wójtowicz (Data zaginięcia: 1995/01/20)
marta wawa
Dziś mija 20 lat...

https://www.youtu...GfVimHiZiA
 
elin
Jaki ma przyjemny głos Robert.
Kogoś mi przypomina z głosu.
 
kaktus
nowy link I
http://www.zagini...oby/?o=282
"Jestem bardzo cierpliwa pod warunkiem, że wyjdzie na moje"
 
nick60
"Policjanci krakowskiego Archiwum X wracają do sprawy zaginięcia Roberta Wójtowicza sprzed 20-lat.
Data publikacji : 07.07.2015
Dwadzieścia lat od zaginięcia 23-letniego wówczas Roberta Wójtowicza policjanci Archiwum X powracają do tej sprawy, z uwagi na pojawienie się pewnych nowych przesłanek. Śledczy przyznają, że sprawy sprzed kilkunastu, czy kilkudziesięciu lat to jedne z najpoważniejszych dla nich wyzwań, sprawy najtrudniejsze do wykrycia. Policjanci nie ukrywają, że przy podjęciu sprawy Wójtowicza, bardzo pomocna będzie wiedza i doświadczenie, które zdobyli pracując przy śledztwie zabójstwa dziennikarza Jarosława Ziętary. Ta równie archiwalna sprawa ( z 1992 r. ) prowadzona była na początku również jako sprawa poszukiwawcza.
Jak podkreślają policjanci z Archiwum X, czynności poszukiwawcze w sprawie dot. zaginięcia Roberta Wójtowicza wykonane były wielokierunkowo, z dużym zaangażowaniem ze strony prowadzących je funkcjonariuszy.
Kiedyw styczniu 1995 roku, 23-letni wówczas Robert Wójtowicz, student psychologii jednej z krakowskich uczelni, wyszedł z domu na wykłady i nie wrócił, rodzice zaraz zgłosili jego zaginięcie. Od tego czasu krakowscy policjanci rozpoczęli wielotorowe, zakrojone na szeroką skalę poszukiwania. Funkcjonariusze przesłuchali dziesiątki osób z kręgu rodziny i znajomych Roberta, szukając jakiegokolwiek motywu zniknięcia mężczyzny. Systematycznie sprawdzali też wszystkie instytucje, w których chłopak mógł się znaleźć – szpitale, izbę wytrzeźwień, przytuliska itp. Na bieżąco sprawdzane były także wszelkie informacje, które pojawiały się w trakcie poszukiwań m.in. rzekomego odejścia do sekty. Komunikat o zaginionym trafił także do mediów. Jednak pomimo ogromnego zaangażowania i podjętych działań nie udało się wtedy odpowiedzieć na pytanie co stało się z Robertem.
Sprawa poszukiwawcza jest cały czas prowadzona. Po latach, do przypadku Wójtowicza włączyli się również policjanci Archiwum X. Czynności są prowadzone pod nadzorem nowohuckiej Prokuratury Rejonowej. Ponieważ podczas prowadzenia sprawy poszukiwawczej pojawiło się kilka koncepcji jego zaginięcia, policjanci Archiwum X rozpoczęli czynności od ich weryfikacji. Jednak w miarę prowadzonych ustaleń jedna za drugą, jak domki z kart upadały tezy o wstąpieniu do sekty, wyjeździe za granicę, samobójstwie czy decyzji o dobrowolnym zerwaniu więzi z rodziną.
Kilkumiesięczna, dogłębna analiza sprawy pozwoliła śledczym na wyeliminowanie wszystkich fałszywych tropów i postawienie najbardziej prawdopodobnej tezy o zabójstwie. Może to być kolejny przypadek z tzw. ciemnej liczby zabójstw, czyli spraw, które traktowane były jako zaginięcia czy nieszczęśliwe wypadki a w rezultacie okazywały się zbrodnią.
Na potrzeby prowadzonych ustaleń jeszcze raz ze szczegółami odtworzony został życiorys 23-latka. Pod lupę wzięto okres szkolny i uczelniany, zweryfikowano zeznania przesłuchiwanych lata temu świadków. Policjanci nie ukrywają, że za zabójstwem stoi ktoś nieprzypadkowy, ktoś kto dobrze znał Roberta.
Zdarzają się przypadki, gdy upływ czasu ma także pozytywny wpływ na przebieg procesu wykrywczego. W sukurs śledczym idzie współczesna nauka i zdobycze technologiczne. Skomputeryzowanie baz danych, wykorzystanie georadaru do poszukiwań zwłok, czy wykonywanie badań DNA to tylko kilka przykładów zastosowania współczesnej techniki przy rozwiązaniu spraw, które dawniej nie miały szans na pozytywny finał.
Licząc również na pomoc ze strony społeczeństwa policjanci Archiwum X proszą wszystkie osoby, które znały Roberta lub które mogą posiadać istotne informacje na temat tego zdarzenia, o kontakt : Tel. 12 61 54 449
(KWP w Krakowie/ic)"

Źródło: policja.pl


Może w końcu dowiemy się prawdy...
 
kaktus
ja mam ogromną nadzieję, że dadzą radę i wyjaśnią tą sprawę. tyle lat Jego Rodzina żyje w zawieszeniu :/
"Jestem bardzo cierpliwa pod warunkiem, że wyjdzie na moje"
 
nick60
Tym bardziej że policjanci z krakowskiego "Archiwum X" mają na swoim koncie chyba najwięcej wyjaśnionych spraw.
 
marta wawa
Wierzę całym sercem, musi się udać !!!
 
hermelina
Ja też bardzo wierzę w krakowskie "Archiwum X".
Swoją drogą, ciekawa jestem, ile spośrób spraw, którymi się zajmują, udaje im się doprowadzić do końca, tak czysto statystycznie. W ogóle, wiecie może, w których województwach działają takie komórki?
Rodzinie Roberta z całego serca życzę, żeby udało się w końcu ustalić, co się stało. Za długo to trwa...
Mowa jest srebrem, a milczenie złotem.
 
kaktus
http://wiadomosci...any/kevrrc

Krakowskie Archiwum X: zaginiony 20 lat temu student został zamordowany

23-letni student Robert Wójtowicz, który zaginął 20 lat temu, został zamordowany przez kogoś z kręgu swoich bliskich – ustalili policjanci z krakowskiego Archiwum X, jednostki zajmującej się przedawnionymi sprawami. Trwają poszukiwania ciała ofiary.
Edytowane przez kaktus dnia 15-10-2015 14:32
"Jestem bardzo cierpliwa pod warunkiem, że wyjdzie na moje"
 
nick60
W "Ktokolwiek widział..." z piątku 18.11.16 jest o Bożenie Świderskiej i Robercie Wójtowiczu.
Tu można oglądać:http://vod.tvp.pl...6/18112016
 
elin
Wczoraj minęły 22 lata, odkąd Roberta nie ma z jego rodziną.
 
kaktus
https://wiadomosc...za/z882hme

"Zabiliśmy go, owinęliśmy w dywan i wywieźliśmy". Morderstwo studenta z Krakowa od 23 lat czeka na wyjaśnienie. Tropy prowadzą do duchownych.

23 lata temu, 20 stycznia, student Uniwersytetu Jagiellońskiego Robert Wójtowicz wyszedł z domu i już nigdy nie wrócił. Zdaniem śledczych został zamordowany. Sprawca pozostaje na wolności. Przeanalizowaliśmy prawie 800 stron akt sprawy, w tym wyniki badań na wykrywaczu kłamstw. Rozmawialiśmy ze świadkami wydarzeń. Tropy prowadzą do trójki duchownych. Ich imiona zostały tutaj zmienione.

1.

- Kiedy Robert zaginął, miałem niewiele ponad 50 lat. Dziś mam 73. Chcę go móc pochować przed swoją śmiercią. Przestałem wierzyć w Boga, obraziłem się na niego. Ta rana się nie zabliźni, dopóki nie poznam prawdy – mówi nam w listopadowy wieczór 2017 roku ojciec Roberta Wójtowicza. Rozmawiamy u niego w domu.

Koniec roku. Dzwoni do nas pan Wójtowicz z życzeniami. Nie pyta, czy mamy jakiś nowy trop. Nie docieka, czy ten tekst w ogóle powstanie: - Życzę wam, żeby ten rok był dla was szczęśliwy, zdrowy, pełen sukcesów. Bo dla mnie będzie taki sam, jak od 22 lat. Będzie czekaniem.

2.

Grudzień 1994 roku. Lech Wójtowicz pracuje w Magnitogorsku w Rosji i po raz pierwszy od lat czuje się tak szczęśliwy. Dopiero co spędził święta z żoną, której nie widział półtora roku. Przejechała cztery tysiące kilometrów, żeby nie był sam. Córka ma pracę, żona też, syn Robert studiuje psychologię na UJ. Wójtowicz mieszka daleko, ale za to dobrze zarabia. Wie, że niedługo wróci do Polski. W utrzymaniu relacji rodzinnych pomagają listy, które stale wymieniają z Robertem.

3.

Wszystko zmienia się 24 stycznia. Dzwoni telefon, w słuchawce głos żony. Jakiś inny, prawie nie do poznania: - Robuś wyszedł cztery dni temu na wykłady i nie wrócił do dzisiaj.

Jest w szoku. Nie przyjmuje tego do wiadomości. Po chwili znów dzwoni telefon. Tym razem młodszy syn: - Tato, wracaj. Rodzina się wali.

- Przez 24 godziny podróży pociągiem nie zmrużyłem oka, tylko się zastanawiałem, co się mogło stać. Wciąż wracała ta sama myśl: ktoś mu zrobił krzywdę – wspomina.

Rodzina zgłasza policji zaginięcie. Kraków zalewają plakaty z wizerunkiem studenta. W każdą następną rocznicę pojawią się kolejne, a ojciec będzie apelował do mediów i policji. Jednak z roku na rok o sprawie jest coraz ciszej. Wójtowicz nie zapomni chwili, gdy jeden z policjantów mówi mu, że już nic nie można zrobić w tej sprawie, że po tylu latach nie mają żadnej hipotezy.

W 2013 roku w ręce szefa krakowskiego Archiwum X trafia reportaż o ojcu, który nie traci nadziei. Dwa lata później we wszystkich mediach pojawia się informacja: "Zaginiony 20 lat temu student został zamordowany". Mordercą jest osoba, która dobrze go znała.

4.

W mieszkaniu na osiedlu Złotego Wieku czas się zatrzymał. W maleńkim pokoju, w którym mieszkał Robert, leży zakurzona gitara, z gryfem odłamanym od pudła i popękanymi strunami. Na półce oryginalne kasety: "Help", "Revolver", "Let it be". Obok nich te nagrane przez samego chłopaka. Dla ojca to osobiste relikwie.

Na jednej ścianie wisi portret przystojnego, młodego chłopaka. Pod spodem niewielka drewniana półka z niebieskim wazonem i czerwoną, przyschniętą różą. Ojciec co jakiś kupuje świeżą i ją zamienia. Rytuał powtarza od lat. Naprzeciwko drugie zdjęcie Roberta – policyjny portret, jak wyglądałby dzisiaj.

Pan Lech to człowiek skrupulatny – lubi notować i kolekcjonować rodzinne pamiątki. Gdy w 1972 roku "Robuś" przyszedł na świat, założył zielony segregator. Skrzętnie gromadził w nim zdjęcia ślicznego chłopca, który później wyrósł na przystojnego, wysportowanego ucznia liceum lotniczego, jego świadectwa z samymi piątkami, dyplomy z turniejów siatkarskich, a przede wszystkim listy. Pierwszy był od żony – że jest szczęśliwa, że mają upragnionego syna. Ostatni, z 10 stycznia – od ukochanego Roberta.

Robert lubił pisać długie listy i nieźle mu to wychodziło – pewnie dlatego, że jego największą miłością były książki, zwłaszcza te o psychologii i medycynie. Od zawsze chciał studiować medycynę, by kiedyś pomagać innym ludziom. Czekając na spełnienie marzeń, pomagał inaczej: udzielał się w świetlicy dla dzieci z marginesu, oddawał honorowo krew. Swoje spostrzeżenia zapisywał na kartkach.

isty są przemyślane, refleksyjne, momentami wręcz filozoficzne. Wyłania się z nich osoba uduchowiona, dobra dla innych, ciekawa świata, w którym trochę się gubi.

Tych najbardziej filozoficznych listów pan Lech nie wspomina dobrze. Nie mógł syna zrozumieć, brzmiały przygnębiająco. W jednym z nich, z 1993 roku, ojciec zapisał ołówkiem komentarz: "początek całego zła". Sam Robert nazwał ten moment "obudzeniem z długiego snu, wyjściem ze ślepej uliczki, wielką rewolucją". W refleksjach chłopaka śledczy znajdują natomiast bardzo ciekawe i dojrzałe konstrukcje myślowe. Zwłaszcza zapamiętują tę: "Grzech jest karą za popełnienie tego grzechu".

5.

Były proboszcz parafii: - Wtedy jeszcze lekcje odbywały się w salkach kościelnych. Robert był do tego stopnia punktualny, że gdy przychodziłem wcześniej, on już czekał na ławce przed salą. Z kolei po katechezie inni szli grać w piłkę, a on zostawał i dopytywał o różne kwestie. Był typem poszukującym, zawsze pogłębiającym.

Pani psycholog, do której chodził Robert: - Był jednostką o wybitnym umyśle, jednocześnie typem zagubionego w społeczeństwie samotnika.

Młodszy brat: - Interesował się religiami, zjawiskami paranormalnymi i ogólną wiedza o świecie. Lubił muzykę, słuchał Jacka Kaczmarskiego. Najbardziej cenił "The Beatles". Sam grał na gitarze.

6.

Kilka miesięcy przed zaginięciem u Roberta nastąpiła zauważalna zmiana. Z analizy psychologicznej dla prokuratury: "w czasie wakacji (…) miał zawyżoną samoocenę, wyostrzone myślenie (…), nadmierny optymizm. Po tym okresie nastąpił (…) spadek koncentracji, problemy z pamięcią, społeczne wycofanie. Po paru miesiącach Robert twierdził, że znowu czuje w sobie dużo sił, podejmował wzmożone działania, był bardzo religijny".

W dniu zaginięcia miał w ramach zaliczenia ćwiczeń z psychologii społecznej złożyć wraz z kolegami pracę pisemną. Zawsze był bardzo obowiązkowy, tym razem jednak nie angażował się w jej przygotowanie. Na zajęcia, odbywające się między godziną 10 a 11:30 nie przyszedł. Rodzinie mówił, że oprócz zajęć, chce pójść do biblioteki. Robert wyrzucał śmieci około południa. Wtedy, po raz ostatni, widział go kolega z bloku.

7.

Ustalenia Komendy Rejonowej Policji Kraków-Wschód, 3 lutego 1995 roku: "Wyjście Roberta W. z domu w dniu zaginięcia nie było spowodowane wyłącznie wizytą w bibliotece, lecz również spotkaniem z NN mężczyzną".

Opinia biegłego psychologa sporządzona dla prokuratury: "Poziom ryzyka stania się przez Roberta Wójtowicza ofiarą przestępstwa był znacznie podwyższony. Ze względu na znaczną podatność na wpływy innych osób, zainteresowania nurtami religijnymi, poczucie zagubienia i kryzys egzystencjalny, wynikający z zaburzonej fazy rozwoju emocjonalnego i społecznego".

Dzień przed zaginięciem Robert poprosił mamę, by pożyczyła z pracy biały kitel, który chciał założyć na imprezę karnawałową w gronie znajomych z duszpasterstwa. To z nimi w ostatnich miesiącach spędzał najwięcej czasu. Gdy nie zjawił się na zabawie kostiumowej, wszyscy wiedzieli, że coś musiało się stać.

Próbujemy nawiązać kontakt z osobami, które wtedy należały do duszpasterstwa. Nie chcą się z nami spotkać. W jednym przypadku telefony i sms-y pozostają bez odpowiedzi, w innym słyszymy, że "śledztwo policji wystarczająco naruszyło mir domowy", w kolejnym, że "nie wezmę udziału w oskarżycielskim tekście". Dziwią nas te reakcje, przecież prosimy tylko o wspomnienia dotyczące Roberta.

8.

Chętni do rozmów są za to księża z parafii w Mistrzejowicach, gdzie działało wówczas duszpasterstwo. To znany w tej części Krakowa kościół, ostoja oporu wobec komuny. Tutaj działał słynny i ceniony ksiądz Kazimierz Jancarz, którego imieniem nazwano jedną z ulic.

W 1995 roku w parafii przebywało 12 księży. Mieszkanie po księdzu Jancarzu zajmował młody wikary, ksiądz Adam, który opiekował się wtedy duszpasterstwem. Ksiądz Jan Latowski, wówczas także wikary, wspomina go tak: - To osoba niezwykle ciepła. Był w tym samym wieku co studenci, miał niesamowitą energię, więc ci młodzi wprost do niego lgnęli. Widywałem ich, gdy wpadałem do Adama na mecze. Roberta nie spotykałem, chyba nie był wielkim fanem piłki.

- Przyjście księdza Adama na parafię to była rewolucja. Młodzież przesiadywała na plebanii, angażowała się w akcje charytatywne – dodaje ksiądz Józef Łuszczek, ówczesny proboszcz, dziś na emeryturze. On doskonale pamięta Roberta. Chrzcił go, przygotowywał do komunii i bierzmowania. – Minęło tyle lat, a ja często o nim myślę, często wspominam, także modlitewnie. Jego zaginięcie wywołało tu ogromne poruszenie. Najbardziej całą sprawę przeżywał ksiądz Adam, bo byli bardzo mocno związani. Porozmawiajcie z nim.

- Po zaginięciu najczęściej mówiło się, że Robert wstąpił do sekty. Był bardzo poważny, miał naturę samotnika, ale ta wersja nie pasuje mi do jego osoby – wspomina. - Gdy pytał o te dogmaty, nigdy nie porównywał ich do innych wyznań, więc czemu byłby zainteresowany wstąpieniem do sekty?

Księża nie wiedzą, skąd pojawiła się plotka o sekcie. Nie wie tego także rodzina Roberta. Ojciec po powrocie z Rosji przeszukał wszystkie rzeczy i zapiski syna. Nie znalazł żadnego śladu potwierdzającego hipotezę z sektą. Stracił tylko czas. Znacznie więcej straciła go jednak policja, którą – jak przyznają po latach funkcjonariusze – ktoś nakierował na fałszywy trop.

9.

Notatka policyjna sporządzona pięć dni po zaginięciu, po rozmowie z księdzem Adamem: "Na terenie gminy Trzyciąż, we wsi Glanów działa sekta (…) Moona. Sekta ta zakłada w swojej regule odizolowanie od rodziny. W ubiegłym roku także zaginęła dziewczyna i trafiła właśnie do sekty Moona. Skierowała ją do sekty koleżanka A.M. (…). Znał ją także Robert".

Tego samego dnia, tuż po wizycie policjantów na plebanii, do komendy zadzwonił nieznany mężczyzna. Twierdził, że widział poszukiwanego w samochodzie należącym do sekty Moona.

Odnajdujemy wspomnianą w notatce A.M. Dziś mieszka w Anglii. - Nigdy nie byłam członkiem żadnej sekty. Byłam wolontariuszem i członkiem duszpasterstwa, a to byłoby doktrynalnie nie do pogodzenia z członkostwem w grupie kwestionującej nauczanie Kościoła. Znam osoby wielu wyznań, ale to nie oznacza, że podzielam ich wiarę – opowiada. – Plotki powstają z niedoinformowania, głupoty lub złośliwości. Są przykre – dodaje.

Osobą, której bliżej przyjrzeli się śledczy, był Wojciech B. To kolega Roberta ze studiów, który 13 lutego 1995 roku odwiedził rodziców zaginionego. Twierdził, że odebrał telefon od nieznanego mężczyzny, który powiedział, aby nie szukać Roberta, tylko przygotować okup - 30 milionów starych złotych. Dziś to by było 3 tysiące złotych. O miejscu przekazania pieniędzy miał poinformować telefonicznie następnego dnia. Nigdy nie zadzwonił.

Po latach Wojciecha B. zbadano wariografem. Ze sprawozdania biegłego wynika, że owszem, B. z zaginięciem Roberta nie miał nic wspólnego, ale "nie można wykluczyć, że był sprawcą usiłowania wyłudzenia od rodziców ofiary okupu".

10.

W ostatnim liście do ojca Robert pisał, jak razem z rodzeństwem spędził święta bez rodziców, którzy byli w Rosji oraz o sylwestrze w gronie znajomych z duszpasterstwa, organizowanym przez koleżankę z sąsiedniego bloku. Opowiadał, że mało się bawił, większość czasu spędził na rozmowie z księdzem Adamem.

Dziś duchowny służy w małej parafii w jednym z podkrakowskich powiatów. Uczy religii w szkole. Ksiądz Adam chwali się, że uczniowie są bardzo grzeczni, zaprasza, by parafię odwiedzić w Niedzielę Palmową, kiedy prezentuje się wyjątkowo pięknie. Pytamy o zaginionego studenta. - Po tylu latach ciężko jest cokolwiek więcej powiedzieć. Robert był w ogóle małomówny. Pamiętam, że gdy przychodził na spotkania, najczęściej siedział z tyłu.

Dopytujemy, z kim w takim razie Robert najczęściej rozmawiał, bo z naszych ustaleń wynika, że z księdzem.

- Najbardziej kojarzę Roberta z Moniką H. Mieszkali na jednym osiedlu, ale nie byli parą.

- To ta Monika, u której był sylwester?

- Być może.

- Ksiądz był na tym sylwestrze?

- Byłem, to właśnie ta Monika go organizowała.

Kiedy zadajemy kolejne pytania o zaginionego, duchowny zaczyna się jąkać. Każdą odpowiedź poprzedza chwila milczenia. Czas po zaginięciu Roberta wspomina tak: - To jest jak z zaginięciem osób, ja… Może inaczej: dotknęło mnie to bardzo. Jak ginie ktoś, z kim te ścieżki się stykały, to musi dotknąć. To okrutne, ale życie intensywnie leci dalej. Wspominaliśmy go tysiące razy.

Pytamy księdza, czemu członkowie duszpasterstwa nie chcą z nami rozmawiać, milczą lub nas atakują. - Być może wynika to stąd, że z dwa lata temu było policyjne śledztwo. Próbowano wykazać, że w duszpasterstwie jest zabójca – sugeruje.

Pytamy więc o inne osoby z duszpasterstwa, do których możemy się jeszcze zwrócić, ale ksiądz nie ma pomysłu. Próbujemy potwierdzić, czy student bywał w mieszkaniu wikarego: - Wszyscy bywali – odpowiada. Prosimy duchownego, by opowiedział, o czym z Robertem rozmawiali, o co Robert najczęściej pytał. – Wszyscy o coś pytali i razem szukaliśmy odpowiedzi. Na tym polegało duszpasterstwo – słyszymy.

Ksiądz Adam nie pamięta rozmów z Robertem, ale mimo upływu ponad 20 lat, zeznając na policji, podaje dokładne godziny, adresy i liczbę mieszkań, które miał odwiedzić po kolędzie w piątek 20 stycznia – w dniu zniknięcia studenta. Dziś trudno zweryfikować te informacje.

11.

Zestawiamy fakty sprzed zaginięcia.

Dwa dni przed zniknięciem Robert opowiadał koleżance, że nie ma pomysłu na strój karnawałowy. Poradziła, by przebrał się za kominiarza. Dzień przed zaginięciem chłopak poprosił jednak mamę o biały kitel. Impreza miała odbyć się 21.01.1995 r. (dzień po zaginięciu).

Ponad 20 lat później ksiądz Andrzej – brat Adama, który w 1995 roku był klerykiem w seminarium i odwiedzał regularnie parafię w Mistrzejowicach – zezna policjantom, że zaginiony chciał się przebrać za lekarza. Wyjaśni, że wie to od swojego brata.

Tymczasem w rozmowie z nami ksiądz Adam zapewniał, że nie widział Roberta na trzy dni przed zaginięciem. Nie rozmawiali też przez telefon. Skąd zatem ksiądz Adam wiedział o białym kitlu?

Studentki należące do duszpasterstwa zeznały, że Robert często bywał sam w mieszkaniu księdza Adama i zamęczał go pytaniami. Adam twierdzi, że nie przypomina sobie, by Robert kiedykolwiek sam do niego przyszedł.

Andrzej zaś, pytany podczas przesłuchania o wizyty Roberta i zamęczanie pytaniami, mówi: "współczuję bratu".

Podczas spotkania z nami, ksiądz Adam przypomina sobie jedną rozmowę z Robertem, rzekomo niedługo przed zaginięciem. Ponoć był szczęśliwy i podekscytowany. - Mówił, że nas zaprosi na wesele. Spytałem: a narzeczoną masz? Nigdy go nie widziałem z dziewczyną. Gdy powiedział, że tak, spytałem, czy ona wie, że będzie ślub i wesele. Szczerze powiedziawszy, nie pamiętam, czy wtedy odpowiedział, czy tylko się uśmiechnął – opowiada.

Próbujemy potwierdzić tę informację u rodziny, kolegów z osiedla i znajomych. Nikt inny nie słyszał o narzeczonej.

12.

Zestawiamy fakty po zaginięciu.

Choć w listach Robert często podkreśla, jak ważne jest dla niego duszpasterstwo, jego opiekun, znany ze swojej aktywnej działalności i zaangażowania, nie organizuje poszukiwań. – Jedna z naszych studentek poszła spytać rodziny, czy coś wiadomo. Przyniosła informację, że policja szuka, oni szukają, plakaty są wszędzie – tłumaczy w rozmowie z nami ksiądz Adam.

Zaznacza, że w kościele odbywały się msze za Roberta. Jednak gdy w marcu 1995 roku matka chłopaka zamówiła intencję mszalną, ksiądz Adam nie wspomniał podczas nabożeństwa, za kogo je odprawia. Kiedy rozgoryczona kobieta spytała duchownego o powód, miał odpowiedzieć: "Była pani na mszy, pomodliła się i to powinno wystarczyć". To wiemy z akt sprawy.

- Nie pamiętam tej sytuacji. Najprawdopodobniej odprawialiśmy mszę w kilku księży… I być może to było tak, że została tylko zapowiedziana, że będzie w pewnej intencji, bo jak ją w sumie zapowiedzieć? Za żyjącego czy umarłego? – odpowiada ksiądz Adam podczas rozmowy z nami.

Księża zauważają też, że ksiądz Adam po zaginięciu "chodził struty i załamany". Przygnębienie miało mu towarzyszyć aż do odejścia do kolejnej parafii. Z kolei członkowie duszpasterstwa zeznają, że ilekroć rozmowy schodziły na temat Roberta Wójtowicza, kapłan szybko je ucinał.

Niektórzy duchowni z plebanii zwrócili uwagę, że po zaginięciu Roberta, ksiądz Adam zaczął coraz częściej zaglądać do butelki. Jak wynika z akt, problemy z alkoholem nasiliły się w 2010 roku. W tym czasie przypada także 15. rocznica zaginięcia Roberta – rodzina znów apeluje o pomoc w poszukiwaniach, rusza duża akcja plakatowa, w 15 kościołach zostaje odprawiona msza, a sprawa znów staje się medialna.

Ksiądz Adam idzie na terapię od uzależnień, do leczenia namawiają przełożeni. Duchowny przekonuje lekarza, że picie to wynik presji. Swojej myśli jednak nie rozwija. W czerwcu rezygnuje z leczenia, bo "od dłuższego czasu" udaje mu się utrzymać trzeźwość.

Problemy alkoholowe wracają jeszcze w 2015 roku, gdy sprawę przejmują policjanci z Archiwum X. Tak jak pozostali księża, Adam zostaje wezwany na przesłuchanie. Kilka dni potem dzwoni na policję, mówiąc, że w radiu podano informację, iż śledztwo dotyczące Roberta jest już na finiszu oraz że zabił go ktoś bliski, "ktoś z rodziny". Dopytuje, czy rzeczywiście coś drgnęło w sprawie.

13.

Śledczy w 2015 roku przesłu****ą księdza Andrzeja - brata Adama. W zeznaniach uwagę zwracają słowa: "kiedy się to działo, byłem na Podzamczu" (wtedy znajdował się tam budynek seminarium).

Z opinii psychologicznej na temat zeznań duchownego wynika, że nie można ich uznać za wiarygodne. "Motywacją do składania takich zeznań może być chęć obrony siebie, swojego brata i celowe nieujawnianie wszystkich posiadanych informacji na temat zaginionego" – czytamy.

Dziś duchowny jest wikarym w jednej z krakowskich parafii. Przyjmuje nas ciepło, ale od razu zaznacza, że nie może zbyt wiele pomóc. - Ja wtedy byłem w seminarium, nie znałem go, nigdy nie widziałem człowieka – wyjaśnia. – Pewnie dlatego brat wam o mnie nie wspomniał – dodaje.

Dopytujemy więc o sytuację, która miała miejsce dwa lata po zaginięciu Roberta, podczas wakacyjnego wyjazdu członków duszpasterstwa do Grzechyni. Jedna ze studentek wspomniała, że ksiądz Andrzej opisał zaginionego słowami: "to ten, który został zabity w parku w Mistrzejowicach".

– Skąd ja mam wiedzieć, co się działo w parku, skoro różne plotki chodziły, także o sekcie i narządach.

- Kto roznosił te plotki? – dopytujemy.

- Tak naprawdę zabiliśmy go, owinęliśmy w dywan i przewieźliśmy autem… tramwajem, bo Adaś nawet nie miał wtedy auta – krzyczy duchowny, wstaje z krzesła, nerwowo chodzi po pokoju.

Zwracamy uwagę, że kilku świadków pamięta samochód jego brata, czerwonego fiata.

- To było 22 lata temu, można pomylić rok – odpiera.

- Wszyscy się mylą?

- Tak, wszyscy. Już powiedziałem: zabiliśmy, owinęliśmy w dywan i przewieźliśmy. Oskarżacie nas, mam tego dość!

- Nikogo nie oskarżamy. Czemu ksiądz wypowiada takie słowa?

- Żartowałem.

Gdy wychodzimy z plebanii, ksiądz rzuca jeszcze w amoku: – Jeśli użyjecie mojego nazwiska, podam was do sądu. Napiszcie, że ksiądz ma to w dupie, że jestem chamem – słyszymy. Zamykając drzwi, określa nas mianem "gestapo".

- Ksiądz Andrzej miał w zwyczaju zbyt emocjonalne reakcje – wyjaśnia ksiądz Stanisław, duchowny, który również bywał ponad 20 lat temu w Mistrzejowicach. To znajomy braci, pochodzący z tego samego powiatu. Dziś jest wikarym w Krakowie, uwielbianym przez licealistów katechetą. Podczas rozmowy pyta, czy w ogóle musimy o tym pisać. Odpowiada ogólnikami, często próbuje zmieniać temat. Potwierdza, że Adam jeździł czerwonym fiatem.

14.

Cała trójka duchownych została poddana badaniom wariografem. W dokumentach czytamy, że księża próbowali zafałszować wyniki.

W przypadku księdza Adama "istnieje duże prawdopodobieństwo, że jest bezpośrednio uwikłany w sprawę zaginięcia studenta Roberta Wójtowicza". O śmierci studenta miał wiedzieć, zanim zgłoszono jego zaginięcie i nakłaniać także inne osoby do podawania fałszywych informacji rodzinie.

Opis wyniku Andrzeja wskazuje, że duchowny "zamieszany jest w zbrodnię, jednak na etapie tuszowania, a nie jej dokonywania". Jest wskazywany jako anonimowy rozmówca, który zadzwonił z wiadomością o obecności Roberta w samochodzie sekty. Mógł też widzieć Roberta w dniu zaginięcia. Tuż przed badaniem wariografem dzwonił do policjantów z pytaniem, czy test na wykrywaczu kłamstw jest konieczny.

Ksiądz Stanisław był pytany, czy wie, w jakim miejscu dokonano zabójstwa. Przy trzech z jedenastu wskazanych lokalizacji "zarejestrowano niezwykle silne zmiany (…) ciśnienia i tętna krwi": "Na plebanii w pokoju Adama, na osiedlu Złotego Wieku w Krakowie (tuż obok plebanii), w parku Mistrzejowickim (ok. 200 m od plebanii) i w jeszcze jednym miejscu przez niego skrywanym".

Po teście spytano, czy przy jakimś pytaniu odczuwał silne emocje. Zaprzeczył i stwierdził: "Pokój księdza jest mi znany, tak samo jak świetlica Maksymilianum, ale nic się tam takiego nie stało".

Z testu wynika, że duchowny ma ukrywać wiedzę, która może pomóc w schwytaniu mordercy. Istnieje też prawdopodobieństwo tuszowania dowodów.

Badania wariografem pozwalają na odtworzenie – z dużym prawdopodobieństwem – ostatnich chwil życia Roberta. W wynikach czytamy, że każdy z wymienionych wyżej duchownych mocno reagował na pytania: "Czy wiesz, kto dokonał zabójstwa", "Czy Robert został zamordowany w pokoju księdza"; "Czy został uduszony"; "Czy zwłoki zostały owinięte w koc lub dywan"; "Czy ciało zostało wywiezione w samochodzie marki fiat 125p". (Taki samochód miał według relacji świadków ksiądz Adam).

Jeden z księży, który w połowie lat 90. służył w Mistrzejowicach, zeznał, że niedługo po zniknięciu Roberta w pokoju księdza Adama odbył się remont, m.in. malowanie ścian. Zwykle mieszkania były odnawiane w momencie przenoszenia kapłanów. Adam zmienia parafię dopiero trzy lata później.

15.

Śledczy zwracają uwagę, że do morderstwa mogło dojść na tle seksualnym. Gdy podczas badań wariografem księża są pytani o motywy zbrodni, nerwowo reagują przy pytaniach o: homoseksualizm, zazdrość o mężczyznę, bycie świadkiem kompromitującego zachowania.

Po zakończonych testach na wykrywaczu kłamstw, księża nie zgłosili żadnych zastrzeżeń do przeprowadzonych badań.

Analiza biegłego psychologa sporządzona dla prokuratury: "Niewykluczone także, że w toku nawiązywanych znajomości, w tym dość zażyłej relacji z księdzem Adamem oraz (…) z innymi przedstawicielami nurtów religijnych, mógł być w posiadaniu wiedzy, która stanowiła zagrożenie dla zainteresowanych, a to mogło z kolei spowodować konieczność pozbycia się niewygodnego świadka, którym był Robert Wójtowicz".

16.

Sprawa dotycząca zaginięcia Roberta Wójtowicza jest obecnie badana przez Prokuraturę Krajową. W aktach sprawy są wytypowane miejsca, gdzie może znajdować się ciało studenta.

Zbrodnia zabójstwa przedawnia się po 30 latach. W sprawie Wójtowicza nastąpi to w 2025 roku.

17.

Lech Wójtowicz nie tak sobie wyobrażał starość. Jest samotny. Jego uporczywe dążenie do prawdy zburzyło resztki domowego spokoju. Rodzina rozpadła się. Wójtowicz stracił nadzieję, że kiedyś się zjednoczy. Wciąż jednak wierzy, że przed śmiercią zapali jeszcze świeczkę na grobie syna.

- Robert zawsze powtarzał, że nie oczekuje niczego od świata, bo to on ma coś temu światu dać. Ktoś przerwał mu ten plan. Został przez niego pogrzebany i nie było przy tym nikogo. W swoich ostatnich chwilach był sam na sam z mordercą – mówi.
Edytowane przez kaktus dnia 20-01-2018 22:32
"Jestem bardzo cierpliwa pod warunkiem, że wyjdzie na moje"
 
jamajka88
Coś wreszcie drgnęło...
Edytowane przez jamajka88 dnia 23-01-2018 11:00
Tak szybko kręci się świat, niewiele tego co trwałe.
 
elin
No proszę!

Jamajko - kopę lat!
 
kaktus
https://krakow.on...ja/88ffwbs


Sprawa Roberta Wójtowicza. Ojciec: wiele wskazuje, że za zabójstwem mojego syna stoją osoby duchowne

Blisko 25 lat temu Robert Wójtowicz wyszedł z domu i już nigdy do niego nie wrócił. Zdaniem śledczych został zamordowany. Tropy prowadzą do trójki duchownych. O poszukiwaniach prawdy, o zemście i przebaczeniu, słowach skierowanych do mordercy, o obsesji związanej z zaginionym synem, która odbiła się na rodzinie, poszukiwaniu ciała, nadziei i ostatnim marzeniu rozmawiamy z Lechem Wójtowiczem, ojcem zamordowanego Roberta.


-Szukam prawdy, a nie sprawiedliwości. Mnie zależy na jednym, aby ten człowiek wskazał miejsce, gdzie ukrył ciało mojego syna - przyznaje Lech Wójtowicz
- Niektórzy uważają, że zachowuję się jak opętany i nie potrafię zostawić przeszłości. Może mają rację. Moja żona i dwójka dzieci nie wytrzymały tego. Odeszli parę lat temu - tak o kosztach, jakie musiał ponieść, mówi mężczyzna
-W prokuraturze miałem okazję po raz pierwszy zapoznać się z aktami sprawy(...). Czytałem trzy dni. Musiałem robić sobie przerwy, wychodzić, bo łzy same napływały mi do oczu - przyznaje ojciec Roberta
- Czytając prokuratorskie akta, wiele wskazuje na to, że za zabójstwem mojego syna stać może osoba duchowna - ocenia mężczyzna
- Jestem w stanie wybaczyć. Zemsta nie przywróci mi syna. Ktoś przerwał mu ten plan. Został przez niego pogrzebany i nie było przy tym nikogo. W swoich ostatnich chwilach był sam na sam z mordercą - tak o ostatnich chwilach syna mówi ojciec

W styczniu 2018 r. w Onecie opublikowaliśmy reportaż o sprawie Roberta Wójtowicza. 24 lata temu, 20 stycznia, student Uniwersytetu Jagiellońskiego wyszedł z domu i już nigdy nie wrócił. Zdaniem śledczych został zamordowany. Sprawca pozostaje na wolności. Przeanalizowaliśmy prawie 800 stron akt sprawy, w tym wyniki badań na wykrywaczu kłamstw. Rozmawialiśmy ze świadkami wydarzeń. Tropy prowadzą do trójki duchownych. Po tamtej publikacji akta sprawy trafiły do Prokuratury Okręgowej w Krakowie, a ta wszczęła śledztwo. Sprawa jest w toku.

Przeczytaj: "Po tym zabójstwie przestałem wierzyć w Boga". Czy to księża zabili Roberta Wójtowicza?

***

Lech Wójtowicz: Kiedy Robert zaginął, miałem niewiele ponad 50 lat. Dziś mam 74. Chcę go móc pochować przed śmiercią. Człowiek chciałby zapalić świeczkę na grobie syna.

Dawid Serafin: Szczególnie w takim okresie jak teraz.

Tak. Człowiek idzie do bliskich zmarłych zapalić świeczkę. Przystanie nad grobami, zaduma się. Przy okazji Wszystkich Świętych idę w dwa miejsca: do teściów oraz rodziców i dziadków. A w przypadku Roberta, to gdzie iść?

No właśnie, gdzie?

Ten pokój, w którym rozmawiamy, jest cały nim przesiąknięty. On tutaj się uczył, studiował, czytał książki. Ktoś powie, że zrobiłem z tego pokoju świątynię Roberta, ale co miałem zrobić, skoro mój syn nie ma grobu. Na ścianie wisi zdjęcie Roberta, pod nim na półce jest jedna róża. Co jakiś czas ją wymieniam. W piątek zapalę przy niej świeczkę. Zawsze tak robię w jego urodziny, Wigilię czy Wszystkich Świętych. I jeszcze 20 stycznia, w rocznicę jego zaginięcia.

***
Zemsta mnie nie interesuje

***

20 stycznia 2020 r., minie 25 lat odkąd Robert wyszedł z domu i już nigdy nie wrócił.

Pracowałem wtedy w Magnitogorsku w Rosji. Zadzwonił telefon. W słuchawce usłyszałem żonę, która powiedziała, że "Robuś" wyszedł z domu na wykłady i nie wrócił. Po chwili zadzwonił syn i powiedział, żebym wracał, bo rodzina się wali. Przez 24 godziny podróży pociągiem nie zmrużyłem oka, tylko się zastanawiałem, co się mogło stać. Podczas drogi wciąż wracała ta sama myśl, ktoś zrobił mu krzywdę. W tamtym czasie powstała rana, która się nie zabliźni, dopóki nie poznam prawdy.

A prawda wyzwoli?

Zemsta mnie nie interesuje. To żadna satysfakcja. Dziecka mi to nie przywróci. Szukam prawdy, a nie sprawiedliwości. Mnie zależy na jednym, aby ten człowiek wskazał miejsce, gdzie ukrył ciało mojego syna.

Syna, któremu poświęcił Pan ostatnie 25 lat życia, po części kosztem własnej rodziny.

Niektórzy uważają, że zachowuję się jak opętany i nie potrafię zostawić przeszłości. Może mają rację. Moja żona i dwójka dzieci nie wytrzymały tego. Odeszli parę lat temu. Miałem sygnały, że mieli żal, że poświęciłem całe życie na obsesyjną walkę o to, aby dowidzieć się, co się stało z Robertem. Starość się zbliża. Robię sobie podsumowanie życia. Naprawdę starałem się być dobrym ojcem i mężem. Na szczęście ta nasza rodzina gdzieś ostatnio znowu zaczęła się kleić.

Czuje Pan żal do losu, za to wszystko, co się stało?

Trudno powiedzieć. Nachodzą czasem takie myśli i pytanie, dlaczego nas to dotknęło. Żyliśmy sobie szczęśliwie jak u Pana Boga za piecem. Aż tu przyszła nagle taka tragedia. Jednak zanim do tego doszło, wiele lat wcześniej urodził się Robert. Był rok 1972. Bardzo kochaliśmy się z żoną. Wtedy mężowie nie mogli towarzyszyć żonom podczas porodu. Pamiętam, jak Helena napisała mi list, że mamy upragnionego syna i że jest taka szczęśliwa.

To ten list, co umieścił Pan w segregatorze poświęconym Robertowi.

Gdy "Robuś" przyszedł na świat, założyłem mu zielony segregator. Na początku umieściłem właśnie ten list od żony. Gromadziłem w nim zdjęcia syna, z różnych okresów dojrzewania, jego świadectwa, dyplomy z turniejów siatkarskich, a przede wszystkim listy, które Robert pisał. Był młodym mężczyzną, wrażliwym, szukającym swojego miejsca w życiu. Robert był bardzo religijny, angażował się w duszpasterstwo akademickie w parafii. Swoje przemyślenia z tamtego okresu zapisywał w listach. Ostatni list od syna dostałem 10 stycznia 1995 r.

***
Czułem, że ktoś pozbawił go życia

***

A kilkanaście dni później przyszedł moment, który zmienił całe Pańskie życie.

Tak, Robert wyszedł z domu i nie wrócił. Kiedy przyjechałem do domu z Rosji, nie poznałem własnej żony. Nie jadła, nie piła. Była wrakiem człowieka. Wtedy jak dzwonił telefon stacjonarny w domu, to wszyscy do niego biegliśmy. Liczyliśmy, że ktoś przekaże nam informację na temat Roberta. Od początku jednak nie mogłem się pozbyć myśli, że ktoś go skrzywdził. Te teorie, jakie się pojawiały na temat sekty czy wyjazdu za granicę, były dla mnie niewiarygodne. Wiedziałem, że mój syn nie mógł tego zrobić. Kiedy jechałem pociągiem z Rosji do Polski, czułem, że ktoś pozbawił go życia.

Ojcowska intuicja?

Tak czułem. Nie potrafię tego logicznie wyjaśnić. Wróciłem do Krakowa jak najszybciej i zacząłem działać.

To Pan oficjalnie zgłosił zaginięcie syna policji.

Długo myślałem, że wtedy w latach dziewięćdziesiątych policja nie zrobiła zbyt wiele. Uważałem, że śledczy zbagatelizowali sprawę. Nie ufałem policjantom. Słyszałem tylko, że nic już więcej nie da się zrobić.

I przez lata działał Pan na własną rękę.

Tak. Na 15. rocznicę zaginięcia postarałem się o plakaty z podobizną Roberta. Zamówiłem też 20 stycznia msze w 15 kościołach w Krakowie. Ja poszedłem na mszę odprawianą na Wawelu. Wśród królów i najważniejszych osób w historii naszego kraju, ksiądz modlił się w intencji Roberta. Bardzo emocjonalnie to przeżyłem. Nie wiedziałem, co dalej mam począć. Zaczęły mi się kończyć pomysły.

Nadzieja znowu wstąpiła w 2015 r.?

Tak. Wtedy sprawą zajął się słynny wydział krakowskiego Archiwum X. To skromny zespół kilku policjantów, ale to właśnie oni stwierdzili ponad wszelką wątpliwość, że Robert został zamordowany. I to przez bliską osobę. Zgromadzili w tej sprawie dużo dowodów.

Dowodów, z którymi Pan mógł się zapoznać po raz pierwszy dopiero kilkanaście miesięcy temu.

Tak. W prokuraturze miałem okazję po raz pierwszy zapoznać się z aktami sprawy. Wśród nich były też dokumenty sporządzone przez policjantów w latach 90. Dopiero wtedy zobaczyłem, jak dużo pracy wykonali policjanci w tamtym czasie. Jednak utknęli w martwym punkcie. Źle ich wtedy oceniłem. Czytałem te akta trzy dni. Musiałem robić sobie przerwy, wychodzić, bo łzy same napływały mi do oczu. Później byłem raz jeszcze przeczytać akta, bo pojawiły się nowe informacje. Czytałem nowe zeznania świadków. Widziałem też pańskie zeznania i to, że po opublikowaniu reportażu grożono panu.

Faktycznie tak było.

Ja jakbym przeczytał taki artykuł dotyczący innej osoby, która jest w podobnej sytuacji co ja, to bym jej współczuł. Przeczytał tekst z zainteresowaniem i tyle. Jednak skoro te pogróżki się pojawiły, to kogoś bezpośrednio musiało to bardzo dotknąć.

***
Mam nadzieję, że wskaże, gdzie jest ciało Roberta

***

Co Pan myślał, czytając akta?

Co myślałem? To, że policyjne Archiwum X poruszyło niebo i ziemię kilka lat temu, aby dojść do prawdy. I chyba doszło, bo ma hipotezę, kto pozbawił mojego syna życia.

W reportażu, który napisałem razem z Karoliną Gawlik, nasze tropy prowadziły do trójki księży.

Robert był człowiekiem bardzo religijnym i dużo czasu spędzał w duszpasterstwie akademickim oraz kościele. Czytałem pierwsze zeznania księży po zaginięciu Roberta. Motali się w swoich słowach, mówili, że nie kojarzą syna i nie potrafią o nim nic powiedzieć. Jednak, kiedy po latach zapytano jednego z księży, co robił w dniu zaginięcia Roberta, to był w stanie dokładnie odtworzyć ten dzień. Powiedział, że chodził po kolędzie, w jakich godzinach i w jakich blokach. Jak miałbym problem powiedzieć, co robiłem tydzień temu, musiałbym się mocno zastanowić. Jeśli prawda jest taka, o jakiej myślę, to oni patrząc na ostatnie zeznania, uzgadniają te zeznania.

A jaka jest prawda.

Kiedy czytałem akta, powiedziałem prokuratorowi, że to oni są od zbierania dowodów i tego, aby oskarżać. Mnie zależy na jednym. Niech wskażą miejsce, w którym został pochowany mój syn. Czytając prokuratorskie akta, wiele wskazuje na to, że za zabójstwem mojego syna stać może osoba duchowna. Powiem jednak raz jeszcze, nie zależy mi na zemście.

Co by Pan powiedział osobie, która pozbawiła życia Roberta?

To trudne pytanie. Nie wiem. Cóż można powiedzieć człowiekowi, który jest sprawcą całego naszego nieszczęścia.

Jeśli prawda wyjdzie na jaw, jest Pan w stanie wybaczyć?

Jestem w stanie wybaczyć. Zemsta nie przywróci mi syna. Wciąż mam nadzieję, że ten, kto to zrobił, przeczyta naszą rozmowę i wskaże, gdzie ukrył ciało Roberta. Na pewno mu to ciąży i nie pozwala spać spokojnie. Pozbawił on młodego człowieka życia, ale nie jest za późno, aby choć trochę naprawić to zło.

Wierzy Pan, że przed śmiercią uda się zapalić jeszcze świeczkę na grobie Roberta?

Jeśli teraz musiałbym umrzeć, żal by mi było tego, że nie zrobiłem synowi pogrzebu. Robert zawsze powtarzał, że nie oczekuje niczego od świata, bo to on ma coś temu światu dać. Ktoś przerwał mu ten plan. Został przez niego pogrzebany i nie było przy tym nikogo. W swoich ostatnich chwilach był sam na sam z mordercą.
Edytowane przez kaktus dnia 31-10-2019 16:18
"Jestem bardzo cierpliwa pod warunkiem, że wyjdzie na moje"
 
elin
Czytałam. Liczę, że ta sprawa się wyjaśni.
 
kaktus
jeśli podejrzenia są prawdziwe, to ta sprawa nigdy nie zostanie oficjalnie rozwiązana. to środowisko wszystko skrzętnie pod dywan zamiata.
"Jestem bardzo cierpliwa pod warunkiem, że wyjdzie na moje"
 
hermelina
Straszne to jest Sad.
Nie wiem, jak sprawca zbrodni - kimkolwiek jest - może żyć ze świadomością tego co zrobił, nie popadłszy w obłęd. Nie umiem sobie w ogóle wyobrazić ogromu tego zła...
Mowa jest srebrem, a milczenie złotem.
 
elin
Cały odcinek "Ktokolwiek..." poświęcony temu zaginięciu:
https://vod.tvp.p...0,48830148

Policjanci z Archiwum X kategorycznie wywnioskowali, że Robert padł ofiarą morderstwa z/s znanej mu, bliskiej osoby.
 
Przejdź do forum:
Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło
Wygenerowano w sekund: 0.23 - 23 zapytań MySQL 7,193,138 unikalnych wizyt